عصبانیم. از گروه فلسفه دانشگاه تهران عصبانیم. از بیوجدانی آدمهایش عصبانیم. از اینکه گروه برای دانشجویان جدیدی که با هزاران آمال و آرزو پا به این گروه گذاشتهند، حتی یک درس ارائه نداده است که دلخ

این روزها دارم به یک پز مدرن فکر میکنم: من حافظهم ضعیف است. گویی هرچه بیشتر تکیهمان را از حافظه برداریم، معقولتر و باهوشتریم. بیشتر میتوانیم هر آن از نور عقلمان بهره ببریم، هر آن از نو کشف ک

نقاطی در زندگی هست که تمام گذشته را به مثابهی یک آن در برابر چشمانت مجسم میکند. چند ماه آخر از سالی که گذشت، تمام دوران دبیرستانم را برایم زنده کرد. دوران دبیرستان را کل گذشته خطاب میکنم، چون نقطه

پیش از اینکه سراغ نوشتن متن بیایم، با خودم گفتم میروم و مونتین را معرفی میکنم. وقتی سراغ نوشتن آمدم دیدم تکواژهای برای معرفی مونتین ندارم. به راستی مونیتن کیست؟ حکیم، فیلسوف، ادیب، روانشناس، شکاک

این متن را علیرضای عزیز نوشته است : اشک های آنتونیوی زیبا(این متن فیلم "آنتونیوی زیبا"ی بولونینی را اسپویل می کند) دوست دارم در مورد یک پلان حرف بزنم. یک پلان که تمام فیلم "آنتونیوی زیبا" را در خودش ج

1. دیگر خلوتهای هرچند روز یک بار ، در طبیعت و دور از آدمها تبدیل به روال همیشگیای زندگیام شده است . خلوتهایی که اگر نباشد همهچیز هجوم میآورد و نمیتوانم خودم را برای انجام دادن کارهایم جمع کنم

رفیق دنیا دیده درک عمیقی از دوستی دارد . آنقدر عمیق که حتی عشق را هم در خودش هضم میکند . درک او از رفاقت دو واقعیتِ عشق و دوستی را در عرض هم نمیبیند ، بلکه هرچه هست دوستی است. میگوید انکار نمیکند

برای امتحان زبان تکلیف ترجمهای داشتم که مطمئن بودم باید از خیر آن میگذشتم. هرطور که حساب میکردم میدیدم به انجام آن نمیرسم. کلافه از اینکه باید انجامش میدادم و انجامش نمیدادم و تنها بار روانی رو

برای من دوگانهی سرما-گرما خودش را بیش از هرجایی در سوگ آشکار میکند. گرمایی که خاک را بر سر ما میکند ومویه میکند. گرمایی که به نزدیکان پناه میآورد و دستِ کم تا هفت روز نزدیکان را کنار خود میخواهد

ریتم زندگیام بازگشته است. کارهایم با سرعت کند اما مداوم انجام میشوند. انگار که از کسالتی طولانی برخاسته باشم، طول میکشد تا به این ریتم عادت کنم. دستاورد مهمی که این ریتم داشته است، بخشیدن زمانِ طبی

در ادبیات عرفی ما کنایهای وجود دارد به نام " تن دادن". تن دادن یعنی تسلیم شدن. گویی تن دادن کاری ساده است ، به همان مقداری که تسلیم شدن ساده است. انگار درکی عرفی وجود دارد از اینکه در رابطه آسانترین

ما مردان آرزو داریم که زنان بیش از این خود را با افشاگری رسوا نکنند: همانگونه رعایتِ حال و محبت مردان به زنان بود که سبب شد کلیسا اعلام کند «زنان در کلیسا ساکت باشند» و به خاطر خیر و صلاح زنان بود که

امروز بعد از حضور و غیاب به کلاس عرفان نظری رسیدم. آخرِ کلاس برای اینکه استاد حضورم را بزند، نزدیک ایشان رفتم و عذرخواهی کردم. استاد موسوی گفت شما سؤالهای خوبی میپرسید خانم رضایی! تأخیر که میکنید،

جای بسی تأسف است اگر زنان مانند مردان بنویسند، یا مانند مردان زندگی کند، یا ظاهرشان شبیه مردان باشد، زیرا اگر این دو جنسیت-باتوجه به وسعت و تنوع دنیا- تا این حد بیکفایتاند، چگونه میخواهیم تنها با ی

اکنون طرحم از اینجا کاملتر است . من از ابتدا این وبلاگ را با طرح " ساخته شدن " شروع کردم . اینکه در نوشتههای مختلف ، تجربیاتم را کنار هم ثبت کنم تا بتوانم از " من " به مثابهی یک " کل " حرف بزنم . موفق شدم بر این ترس غلبه کنم که ممکن است هرچه بیشتر در نوشتههایم گم شوم . این ترس که انگار ما مینویسیم ت...

ناتوان از اینکه از روحیهی متکثرم ، فراتر از امری شخصی ، به مثابهی روحیهای علمی دفاع کنم . از نظر روحیهی متکثرِ من تنها مادامی میتوان پرسش و پرداختی در سطح بنیادین زیست داشت که جنبههای مختلف زیست تجربه شده باشد . از نظرم آدمهایی که با تجربههایی محدود درباب واقعیت نظر میدهند ، هرقدر هم که باهوش و دقیق...

انقلاب سرای من است . تک تک کافههایش ، خیابانهایش ، کتابفروشیهایش . انقلاب سرای من است . امن . حتی در ناامنترین روزهایش . در روزهایی که وقتی پایمان را از دانشگاه بیرون میگذاشتیم با مورچههای کلهگندهای روبهرو بودیم که به آنها میگفتیم اینجا امن است . و شما با آن آلتهای رعبآورتان بدانید که انقلاب سرای من...